Ang hospital hallway ay parang isang malamig na tunnel na walang katapusan. Ang amoy ng disinfectant at gamot ay nakakasuka, pero mas nakakasakit pa ang katahimikan. Nakaupo ako sa sahig, yakap ang tuhod ko, habang ang luha ko ay walang tigil sa pagtulo.
Papa…
Kailangan niya ng operasyon sa puso. Agad-agad. Sabi ng doktor, kung hindi ngayong linggong ito, baka wala na siyang pagkakataon. Pero saan kukuha ng pera? Ang utang namin sa bangko ay nasa milyon na. Ang maliit na Sari-Sari Store namin? Halos wala nang laman. Kahit ibenta ko ang lahat ng mayroon ako, hindi pa rin sapat.
“Miss Adriana?”
Isang malalim at malamig na boses ang biglang pumutol sa mga iniisip ko.
Dahan-dahan kong itinaas ang aking ulo.
At doon ko siya nakita.
Matangkad. Matipuno. Suot ang isang mamahaling itim na suit na parang ginawa lang para sa kanya. Ang mukha niya ay parang gawa sa marmol — matalim ang panga, matalim ang mga mata, at walang emosyon. Parang robot na may pera.
“Kael Montenegro,” sabi niya nang walang ganang magpakilala. “I have a proposal for you.”
Proposal? Sa gitna ng hospital? Habang ang buhay ng tatay ko ay nakasabit sa sinulid?
“I will pay for your father’s surgery. All of it. The operation, the hospital bills, and your family’s entire debt.”
Nanlaki ang mata ko. Parang hindi ako makahinga. Parang biglang may umagos na hangin sa dibdib ko.
“Pero may kapalit,” dagdag niya, ang boses ay parang bakal na hindi natutunaw. “You will marry me. For one year only.”
Parang sinampal ako ng realidad.
“M-marry you?” bulong ko, ang boses ko ay nangangatog.
“It’s a contract marriage. Nothing personal. You will pretend to be my wife in public events and business meetings. After one year, we annul the marriage. Clean break. No strings. No emotions.”
Tinitigan ko siya. Siya yung tipo ng lalaki na parang hindi marunong ngumiti. Walang awa. Walang init. Parang ice statue na may pera.
“Bakit ako?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.
“Dahil kailangan ko ng asawa para sa business image ko. At ikaw… kailangan mo ng pera. Simple transaction.”
Simple transaction.
Parang sinaksak ang puso ko. Pero ano ang choice ko? Mamamatay si Papa kung hindi ko gagawin ‘to.
Kinuha ko ang folder na ibinigay niya. Sa loob ay may makapal na kontrata. Lahat ng detalye ay nakasulat — mula sa monthly allowance ko hanggang sa rules na hindi ako puwedeng mahalin siya.
Last line ang pinakamasakit:
“This marriage is strictly for business purposes. Emotional attachment is prohibited.”
Tinitigan ko ulit si Kael. Ang lalaking magiging asawa ko sa papel.
“Deal,” sabi ko, kahit parang pinipiga ang dibdib ko.
Ngumiti siya. Pero hindi ito ngiti ng tao.
Ito ay ngiti ng manlalaro na alam niyang napanalo na niya ang laro.
Pagkalipas ng Dalawang Oras
Nasa loob ako ng isang luxury car na sobrang lamig ng aircon. Si Kael ang nasa tabi ko, tahimik na nakatingin sa labas ng bintana. Walang salita. Walang tanong. Parang ako lang ang tao sa loob ng sasakyan.
“May rules tayo,” biglang sabi niya nang walang emosyon. “You will live in my mansion. You will attend business events with me. You will smile when needed. But you will never ask about my personal life.”
Tumango ako. Ano pa ba ang choice ko?
“At ikaw,” dagdag ko, ang boses ko ay mahina pero matatag. “Hindi mo ako hawak. After one year, I’m free. Papa will be okay, and I’ll disappear from your life.”
He smirked. “Deal.”
Huminto ang kotse sa tapat ng isang napakalaking mansyon. Parang kastilyo. Sobrang laki. Sobrang yaman. Parang hindi ako bagay dito.
“Welcome to your temporary home, Mrs. Montenegro,” sabi niya nang may sarkasmo.
Mrs. Montenegro.
Parang sinaksak ulit ang puso ko.
Kinagabihan
Hindi ako makatulog. Nakaupo ako sa malaking kama sa guest room. Ang buwan ay maliwanag sa labas ng bintana. Iniisip ko si Papa. Iniisip ko ang buhay ko. Iniisip ko si Kael.
Bakit parang may isang bagay sa kanya na hindi ko maipaliwanag?
Bigla akong napatalon nang may kumatok sa pinto.
“Adriana.”
Ang boses niya. Malamig pa rin.
Binuksan ko ang pinto. Naka-black robe siya, parang galing sa shower. Ang buhok niya ay basa pa.
“Tomorrow, we have our first public appearance. Wear something elegant. My assistant will send the clothes.”
Tumango ako.
Tinitigan niya ako nang saglit. Parang may gusto siyang sabihin. Pero umiling siya at umalis na lang.
Isinara ko ang pinto at sumandal doon.
Isang taon.
Kaya ko ba ‘to?
Ang liwanag ng umaga ay sumunot sa malalaking bintana ng guest room. Halos hindi ako nakatulog. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang lahat ng nangyari kahapon.
Ligtas na si Papa ngayon. Nakaiskedyul na ang operasyon bukas. Binayaran na ni Kael ang lahat. Pero sa anong kapalit?
Isang katok sa pinto ang nagpatingkag sa akin.
“Miss Adriana, handa na po ang mga damit,” sabi ng isang magalang na boses ng babae mula sa labas.
Binuksan ko ang pinto. Isang babaeng naka-unipormeng itim ang nag-abot sa akin ng isang garment bag at isang kahon ng sapatos.
“Sabi po ni Mr. Montenegro, dapat handa na kayo sa loob ng dalawang oras. Maghihintay ang kotse sa ibaba.”
Tumango ako at isinara ang pinto.
Sa loob ng garment bag ay may isang napakagandang cream-colored dress. Elegante. Mamahalin. Hindi isang bagay na isusuot ko sa normal kong buhay.
Huminga ako nang malalim at nagsimulang mag-ayos.
Pagkalipas ng dalawang oras, bumaba ako sa grand staircase.
Naghihintay si Kael sa ibaba, suot ang isang perpektong tahi na itim na suit. Nang makita niya ako, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Walang ngiti. Walang papuri. Isang bahagyang tango lang.
“You look presentable,” malamig niyang sabi.
Presentable. Hindi maganda. Hindi kahanga-hanga. Basta… presentable.
Sumakay kami nang tahimik patungo sa venue — isang high-end charity gala para sa isang malaking korporasyon. Nang huminto ang kotse, humarap sa akin si Kael.
“Remember the rules. Smile. Hold my arm. Don’t speak unless spoken to.”
Tumango ako, sinusubukang balewalain ang kaba sa aking sikmura.
Sa sandaling lumabas kami, nag-flash ang mga camera sa lahat ng dako. Nagbubulungan ang mga tao. Nararamdaman ko ang mga mata nila sa amin.
Iniyakap ni Kael ang kamay niya sa aking baywang na parang ito ang pinakanatural na bagay sa mundo. Ang hawak niya ay mahigpit pero malamig.
“Mr. Montenegro! Asawa niyo po ba siya?” sigaw ng isang reporter.
“Yes,” maayos na sagot ni Kael. “This is Adriana, my wife.”
Pinilit kong ngumiti. Sa loob-loob ko, sumisigaw na ako.
Nagpatuloy ang gabi na parang isang panaginip — o isang bangungot. Mga mayayamang tao na nag-uusap tungkol sa negosyo, sining, at mga pamumuhunan. Ipinakilala ako ni Kael sa lahat bilang kanyang asawa. Sa bawat oras na binabanggit niya ang salitang iyon, parang may kutsilyong pumipilit sa aking dibdib.
Habang naghahapunan, isang magandang babae na naka-red dress ang lumapit sa amin.
“Kael, darling,” malambing niyang sabi. “Nabalitaan kong nagpakasal ka na. Hindi ako naniwala.”
Bumaling ang mga mata niya sa akin na may malinaw na panghahamak.
Humigpit ang hawak ng kamay ni Kael sa aking baywang.
“Yes, I did. And I’m very happy.”
Tumawa ang babae. “Ikaw? Masaya? Bago ‘yan.”
Naramdaman ko ang pamumula ng aking mga pisngi. Gusto ko nang maglaho.
Later, nang mag-isa na lang kami sandali sa balkonahe, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Bakit mo ba ‘to ginagawa?” bulong ko. “Bakit mo ako pinakasalan gayong pwede mo namang makuha ang sinumang babaeng gusto mo?”
Tiningnan ako ni Kael. Sa kauna-unahang pagkakataon, may nakita akong kumislap sa kanyang mga mata. Isang bagay na parang… pantao.
“Because you’re safe,” tahimik niyang sabi. “You won’t expect love from me. And I… I can’t give love to anyone.”
Mas matindi ang epekto ng mga salita niya kaysa sa inaasahan ko.
Tahimik na naman ang biyahe pauwi. Nang makarating kami sa mansyon, dumiretso ako sa aking kuwarto.
Pero bago ko pa maisara ang pinto, pinigilan ako ng boses ni Kael.
“Adriana.”
Humarap ako.
“Goodnight,” sabi niya.
Iyon ang unang pagkakataon na binanggit niya ang pangalan ko nang hindi nagtunog malamig.
Isanara ko ang pinto at sumandal doon, mabilis ang tibok ng aking puso.
Isang taon.
Paano ko ba ‘to mairaraos?
Kinabukasan, parang mas malaki at mas malamig pa ang mansyon kaysa kagabi.
Maaga akong nagising, suot pa rin ang cream dress mula kagabi dahil wala pa akong ibang damit. Namamaga ang mga mata ko dahil sa tahimik na pag-iyak sa banyo matapos umalis ni Kael.
Bumaba ako at nahanap ko siya sa dining area, umiinom ng black coffee habang may binabasa sa kanyang tablet. Mukha siyang perpektong maayos — bagong suit, perpektong ayos ng buhok, parang hindi nabawasan ng kahit isang minutong tulog.
“Magandang umaga,” tahimik kong sabi.
Tumingin siya. Walang ngiti. Isang maliit na tango lang.
“Breakfast is ready. Eat.”
Naupo ako. May buong handaan doon — mga prutas, pancake, itlog, kape. Higit pa sa kaya kong ubusin. Kumuha ako ng maliit na bahagi at nagsimulang kumain nang tahimik.
Pagkatapos ng ilang minuto, nagsalita si Kael nang hindi tumitingin mula sa kanyang tablet.
“Today we’re going to my office. You’ll start learning how to act like a proper wife in public.”
Napatigil ako sa pagsubo.
“Act?”
“Yes. There will be photos. Questions. You need to look like you’re in love with me.”
Bumagsak ang tinidor ko sa pinggan.
“Hindi ko alam kung paano magkunwaring inibig ang isang taong itinuturing ako na parang isang kasunduan sa negosyo.”
Tumingin na siya sa akin sa wakas. Malamig ang kanyang mga mata.
“You agreed to this, Adriana. Don’t make it complicated.”
Naramdaman ko ang galit na umuusbong sa aking dibdib.
“Pumayag ako dahil naghihingalo ang tatay ko. Hindi dahil gusto kong maging maliit mong manika.”
Naging mabigat ang katahimikan sa silid-kainan.
Dahan-dahang ibinaba ni Kael ang kanyang tablet.
“You think this is easy for me?” Mababa pero matalim ang kanyang boses. “I don’t want a wife. I don’t want anyone close to me. But I need this image for the company. So we both get what we need. You get your father’s life. I get stability. End of story.”
Muling naluha ang aking mga mata, pero tumanggi akong hayaan silang pumatak.
“Galit ako sa iyo,” bulong ko.
Sumandal siya sa kanyang upuan, hindi natitinag.
“Good. Hate is easier than love.”
Mamaya Nang Umagang Iyon
Napakatahimik ng biyahe sa kotse patungo sa kanyang opisina. Tumingin ako sa labas ng bintana sa buong oras, sinusubukang huwag mag-iyak muli. Nang makarating kami sa Montenegro Tower — isang napakalaking glass building sa gitna ng lungsod — humarap sa akin si Kael.
“Smile. Hold my hand when we walk in. That’s all you need to do.”
Hindi ako sumagot.
Sa sandaling lumabas kami, muling nag-flash ang mga camera. Hinawakan ni Kael ang aking kamay. Mahigpit ang kanyang pagkakahawak, parang nagmamay-ari. Pinilit ko ang isang maliit na ngiti kahit parang nadudurog ang puso ko sa loob.
Sa loob ng gusali, tumitig ang lahat. Sumunod ang mga bulong sa amin sa bawat dako.
“Nagpakasal talaga si Mr. Montenegro?”
“Napakabata pa niya…”
“Totoo ba ‘to?”
Binalewala silang lahat ni Kael at dinala ako nang diretso sa pinakataas na palapag — sa kanyang pribadong opisina. Napakalaki nito, may floor-to-ceiling windows na nakatanaw sa buong lungsod.
“Sit,” sabi niya, itinuturo ang sopa.
Naupo ako. Pumunta siya sa kanyang desk at nagsimulang magtrabaho na parang wala man lang ako doon.
Matapos ang halos isang oras ng katahimikan, hindi ko na kaya.
“Puwede ko ba man lang tawagan ang tatay ko?” tanong ko.
Hindi man lang siya tumingin. “Yes. But don’t tell him the truth about our arrangement.”
Inilabas ko ang aking telepono gamit ang nanginginig na mga kamay at tinawagan si Papa. Ang marinig ang kanyang boses — mahina pero buhay — ay nagpaiyak muli sa akin. Sinabi ko sa kanya na maayos ako. Na nagpakasal ako sa isang mabuting tao na tumulong sa amin. Kinasusuklaman ko ang magsinungaling sa kanya.
Nang ibaba ko ang telepono, pinapanood ako ni Kael.
“You’re a good daughter,” tahimik niyang sabi.
Iyon ang unang tila-mabuting bagay na sinabi niya sa akin.
Pinunasan ko ang aking mga luha.
“Ginagawa ko ito para sa kanya. Hindi para sa iyo.”
Tumango siya. “I know.”
Kinahapunan
May pagpupulong si Kael sa ilang mahahalagang investor. Pinagsama niya ako sa kanya.
“Act like a loving wife,” paalala niya sa akin bago kami pumasok sa conference room.
Sa loob, ipinaghila niya ako ng upuan at hinalikan pa ang tuktok ng aking ulo sa harap ng lahat. Parang napakapeke kaya masakit.
Habang nagpupulong, isa sa mga mas matandang investor ang ngumiti sa akin.
“Mukhang napakainlove ninyong dalawa. Paano kayo nagkatagpo?”
Napatigil ako. Maayos na sumagot si Kael:
“We’ve known each other for a long time. She’s the only woman who can put up with me.”
Nagtawanan ang lahat. Pinilit ko ang isang ngiti.
Sa ilalim ng mesa, nahanap ng kamay ni Kael ang aking kamay at marahan itong piniga. Sa isang segundo, parang naging totoo ito.
Matapos ang pagpupulong, nang mag-isa na lamang kami sa elevator, binawi ko ang aking kamay.
“Huwag mo akong hawakan maliban na lang kung kailangan,” sabi ko.
Tiningnan ako ni Kael. May nagbago muli sa kanyang mga mata — ang parehong kislap na nakita ko kagabi.
“You’re angry.”
“Malamang galit ako. Ginagamit mo ako.”
Lumapit siya. Sobrang lapit.
“And you’re using me for money. We’re even.”
Bumukas ang mga pinto ng elevator. Unang lumabas siya.
Tumayo ako doon nang isang segundo, mabilis ang tibok ng puso.
Ito na ang magiging pinakamahabang taon ng aking buhay.
Naging mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang pabalik kami sa mansyon. Pareho kaming walang kibo ni Kael. Tumingin lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na mabilis na lumilipas.
Nang makarating kami, dire-diretso akong umakyat sa aking silid. Hindi ko na hinintay na magsalita siya. Sobrang bigat ng dibdib ko. Pagkasara ng pinto, napasandal ako rito at dahan-dahang napaupo sa sahig.
“Isang taon,” bulong ko sa sarili ko habang yakap ang aking mga tuhod. “Kailangan ko lang kayanin ang isang taon para kay Papa.”
Kinuha ko ang aking cellphone para tingnan kung may balita mula sa ospital. Ayon sa text ng nurse, matagumpay ang paunang pagsusuri at handang-handa na si Papa para sa operasyon bukas. Napahinga ako nang malalim. Kahit paano, nabawasan ang tinik sa puso ko. Lahat ng sakripisyong ito ay may rason.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Bumaba ako sa malaking kusina para uminom ng tubig. Laking gulat ko nang makita ko si Kael na nakaupo na sa dulo ng mahabang hapag-kainan. Suot na naman niya ang kanyang pormal na suit, tila handang-handa na sa panibagong araw ng negosyo.
“Maupo ka,” malamig na utos niya nang hindi tumitingin sa akin. Nakatutok ang mga mata niya sa hawak na tablet.
Naupo ako sa tapat niya. Inihain ng mga kasambahay ang almusal—mga pagkaing pang-mayaman na hindi ko nakasanayan sa maliit naming bahay.
“Ngayong araw ang operasyon ng tatay mo,” panimula niya habang ibinababa ang kanyang tasa ng kape. “Ipinadala ko na ang aking personal na driver para bantayan ang sitwasyon sa ospital. Bibigyan ka niya ng update bawat oras.”
Napatitig ako sa kanya. Sa kabila ng kanyang pagiging malamig at mapagmataas, mayroon pa rin pala siyang natitirang konsensya. “Salamat,” tapat kong sagot.
“Huwag kang magpasalamat sa akin,” putol niya agad. “Bahagi ito ng kasunduan. Kailangan kong siguraduhin na maayos ang lagay mo para magampanan mo nang tama ang papel mo bilang asawa ko sa harap ng media.”
Muli, parang sinampal ako ng realidad. Ang akala kong kabaitan ay isa lamang pamumuhunan para sa kanyang negosyo.
Lumipas ang mga linggo at unti-unting naging pamilyar sa akin ang marangyang buhay. Dumadalo kami sa mga pagtitipon, humahawak ako sa kanyang bisig, at ngumingiti sa harap ng mga lente ng kamera. Ngunit sa likod ng mga nakasisilaw na ilaw, nananatili kaming estranghero sa isa’t isa.
Isang gabi, habang naglalakad ako sa malawak na hardin ng mansyon, nakita ko si Kael na nag-iisa sa balkonahe. Hawak niya ang isang lumang larawan at bakas sa kanyang mukha ang isang emosyong hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman—lungkot.
“Kael?” dahan-dahan kong tawag.
Mabilis niyang itinago ang larawan sa loob ng kanyang bulsa at bumalik ang kanyang seryosong mukha. “Anong ginagawa mo rito? Malamig ang gabi.”
“Gusto ko lang magpahangin,” sabi ko habang lumalapit sa kanya. “Sino ang nasa larawan?”
Tumingin siya sa malayo, sa madilim na kalangitan. Matagal bago siya sumagot. “Ang aking ina. Pumanaw siya bago ko pa man hawakan ang pamamahala sa kumpanya. Siya lang ang tanging tao na hindi ako tiningnan bilang isang Montenegro, kundi bilang isang anak.”
Humarap siya sa akin, at sa unang pagkakataon, walang galit o lamig sa kanyang mga mata. “Kaya huwag mong isipin na madali para sa akin ang magpanggap, Adriana. Alam ko kung paano mawalan ng pamilya. Kaya ko tinutulungan ang tatay mo.”
Napatahimik ako. Sa sandaling iyon, narealize ko na sa ilalim ng kanyang matigas na balat at yaman, may isang sugatang tao rin palang nagtatago. Ang kontratang ito na akala ko ay isang kulungan, ay baka simula lang ng isang kwentong hindi naming dalawa inaasahan.
Ayos ‘yan! Masarap magsulat para sa Wattpad, lalo na ang mga contract marriage at enemies-to-lovers na trope dahil gustong-gusto ‘yan ng mga mambabasa.
Narito ang susunod na bahagi ng kuwento para matulungan ka sa iyong plot:
Naging matagumpay ang operasyon ni Papa. Noong binisita ko siya sa ospital, gumaan ang pakiramdam ko nang makita kong bumabalik na ang kulay sa kanyang mga pisngi. Laking pasasalamat ko rin na hindi niya napansin ang lungkot sa aking mga mata; ang tanging alam niya ay masaya ako sa piling ng “mabuting lalaki” na pinakasalan ko.
Ngunit pagbalik ko sa mansyon ni Kael, sinalubong ako ng isang hindi inaasahang balita mula sa kanyang assistant.
“Ma’am Adriana, darating po bukas ang lola ni Sir Kael—si Donya Aurora,” kinakabahang balita ni Marta, ang pinuno ng mga kasambahay. “Siya ang matriarka ng pamilya Montenegro, at napakahigpit niya. Kailangan ninyong mag-ingat.”
Nang gabi ring iyon, kinausap ako ni Kael sa kanyang library. Seryoso ang kanyang mukha, mas seryoso kaysa sa mga nakaraang araw.
“My grandmother is a sharp woman,” mariing sabi ni Kael habang nakatitig sa akin. “Hindi siya madaling mauto ng kahit anong kontrata o pagpapanggap. Kung malalaman niyang peke ang kasal natin, kukunin niya ang shares ko sa kumpanya. Kaya bukas, kailangan nating galingan.”
Huminga ako nang malalim. “Gagawin ko ang lahat, Kael. Hindi ko sisirain ang kasunduan natin.”
Kinabukasan, isang marangyang itim na sasakyan ang huminto sa tapat ng mansyon. Lumabas doon ang isang matandang babae na may marangyang tindig, may hawak na mamahaling baston, at may mga matang tila nakikita ang bawat lihim mo. Si Donya Aurora.
Sabay kaming bumaba ni Kael sa engrandeng hagdanan para salubungin siya. Agad na lumapit si Kael at humalik sa pisngi ng kanyang lola.
“Grandmother,” bati ni Kael.
Bumaling ang matalas na tingin ni Donya Aurora sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “So, ito pala ang babaeng pinakasalan mo nang walang pasabi, Kael. Adriana, tama ba?”
“O-opo, Donya Aurora. Magandang araw po,” magalang kong sagot, bagamat pinagpapawisan ang aking mga palad sa kaba.
“Donya? Huwag mo akong tawaging Donya kung asawa mo ang apo ko,” seryoso nitong sabi, na nagpatahimik sa buong silid. Ngunit biglang lumambot ang mukha ng matanda at ngumiti ito nang bahagya. “Tawagin mo akong Lola. Halika rito, iha.”
Nakahinga ako nang maluwag nang yakapin niya ako, ngunit alam kong simula pa lang ito. Habang naghahapunan, nagsimula na siyang magtanong ng mga detalyadong bagay tungkol sa aming relasyon—mga bagay na hindi namin napag-handaan sa kontrata.
“Saan kayo unang nagkita? At paano nag-propose sa iyo itong si Kael? Kilala ko ang apo ko, napakakuripot niyan sa emosyon,” sunod-sunod na tanong ni Lola Aurora.
Napatigil ako sa pagsubo. Tumingin ako kay Kael, humihingi ng tulong gamit ang aking mga mata.
Bago pa ako makasagot, hinawakan ni Kael ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. Ang init ng kanyang palad ay biglang nagpatahimik sa kabog ng dibdib ko.
“Nagkita kami sa isang lugar kung saan pareho kaming naghahanap ng pag-asa, Lola,” seryosong sagot ni Kael habang nakatitig sa aking mga mata. Para bang hindi siya nagsisinungaling. “At tungkol sa proposal… hindi ito naging marangya. Ngunit sinabi ko sa kanya na handa kong ibigay ang lahat, basta manatili siya sa tabi ko.”
Napatitig ako kay Kael. Alam kong para sa kanyang lola ang mga salitang iyon, pero bakit parang may kung anong kuryente na dumaloy sa puso ko? Parang naging totoo ang bawat salita.
Ngumiti si Lola Aurora, tila nasiyahan sa narinig. “Mabuti naman. Akala ko ay nakatali ka na lang habambuhay sa mga papeles mo sa opisina, Kael.”
Nang matapos ang hapunan at makaalis ang kanyang lola patungo sa guest suite nito, binitawan agad ni Kael ang kamay ko. Bumalik ang kanyang malamig na ekspresyon, ngunit may kaunting ilang sa kanyang mga galaw.
“Magaling ang ginawa mo kanina,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin habang naglalakad kami pabalik sa ikalawang palapag.
“Ikaw din… magaling kang mag-imbento ng kuwento,” bulong ko.
Huminto siya sa tapat ng pinto ng aking kuwarto at lumarap sa akin. “Hindi lahat doon ay imbento, Adriana. Handa talaga akong ibigay ang lahat para sa kumpanyang iniwan ng ina ko.”
Tinalikuran niya ako pagkatapos niyon, ngunit naiwan akong nag-iisip. Habang tumatagal ang pagpapanggap na ito, mas nahihirapan akong makita kung saan nagtatapos ang kontrata at kung saan nagsisimula ang totoong nararamdaman.
Ang presensya ni Donya Aurora sa mansyon ay ganap na nagpabago sa takbo ng buhay sa loob ng bahay. Sa sumunod na tatlong araw, kailangang maging alerto bawat segundo nina Kael at Adriana. Hindi sila pwedeng magkamali kahit isang beses lang.
Tuwing umaga, naghihintay si Kael kay Adriana sa ibaba ng grand staircase, para sabay silang maglakad patungo sa silid-kainan nang magkahawak-kamay. Sa sinumang nakakakita, mukha silang mga bagong kasal na sadyang may malalim na pagmamahalan sa isa’t isa. Ngunit sa ilalim ng lahat, laging pinagpapawisan ang mga palad ni Adriana dahil sa kaba, at ang hawak ni Kael, bagamat mahigpit, ay may kakaibang paninigas.
“Magaling ang ginagawa mo,” bulong ni Kael isang hapon habang naglalakad sila sa hardin, tinitiyak na sapat lang ang hina ng kanyang boses para hindi marinig ng mga guwardiya. “Hindi na muling nagtanong si lola tungkol sa kasunduan simula noong unang gabi.”
“Ginagawa ko lang ang bahagi ko sa usapan,” sagot ni Adriana, habang nakatitig ang mga mata sa daang bato. “Pero nakakapagod din palang magsinungaling sa isang tao na tapat na nag-aalala para sa kaligayahan mo.”
Huminto sa paglalakad si Kael. Tumingin siya sa kanya nang may hindi mabasang ekspresyon. “Sa mundo ko, Adriana, ang katotohanan ay isang kahinaan. Sa sandaling malaman ng mga tao kung ano ang mahalaga sa iyo, gagamitin nila ito laban sa iyo. Ang kasinungalingang ito ang nagpapanatili sa ating dalawang ligtas.”
Bago pa makasagot si Adriana, ang tunog ng pag-tapik ng mga takong sa sementadong daan ang pumutol sa kanila. Hindi ito si Donya Aurora. Isang mas bata pang babae, na nakasuot ng isang napakaayos na puting designer suit.
“Kael, darling,” tawag ng isang matalas at sopistikadong boses.
Lumarap si Adriana para tignan ang isang napakagandang babae na may perpektong ayos ng buhok at may awra ng labis na kumpiyansa sa sarili na naglalakad patungo sa kanila. Ang tingin sa mga mata ng babae habang nakatingin kay Adriana ay malamig at mapanuri.
“Victoria,” sabi ni Kael, habang ang kanyang boses ay agad na naging mas malamig pa ng ilang antas. Ang kanyang kamay ay kusang humanap sa baywang ni Adriana, dahan-dahang humihila sa kanya nang mas malapit sa kanyang tabi.
Huminto si Victoria ilang talampakan ang layo, ang kanyang tingin ay bumaba sa kamay ni Kael sa baywang ni Adriana bago tumaas para salubungin ang kanyang mga mata. “Nabalitaan ko ang mga tsismis, pero kailangan kong makita ito para sa aking sarili. Ang dakilang Kael Montenegro, kasal na? At biglaan, nang walang kahit isang salita sa board o sa mga pinakamalapit mong kasamahan?”
“Ang personal kong buhay ay hindi nangangailangan ng board meeting, Victoria,” maayos na sagot ni Kael, habang pinuputol ang bawat salita. “Adriana, ito si Victoria Vance. Ang pamilya niya ang nagmamay-ari ng logistics firm na kasosyo namin. Victoria, ito ang aking asawa.”
Ngumiti si Victoria, pero hindi ito umabot sa kanyang mga mata. Lumapit siya kay Adriana, inilahad ang kanyang kamay. “Kinagagalak kong makilala ka, Adriana. Ang masasabi ko lang, isa kang sorpresa. Si Kael ay laging napakapili pagdating sa mga babaeng nakakasama niya. Karaniwan, mayroon silang… mas malalim na background sa industriya.”
Naramdaman ni Adriana ang banayad na talim sa komentong iyon, pero naalaala niya ang patakaran ni Kael: Ngumiti. Hinawakan niya ang kamay ni Victoria, pinananatiling matatag ang kanyang kapit. “Kinagagalak ko rin po kayong makilala, Ms. Vance. Palagay ko ay mas gusto ni Kael na iwanan ang usapang industriya sa opisina kapag umuuwi siya sa bahay.”
Kumislap ang mga mata ni Kael nang may panandaliang pag-apruba sa mabilis na sagot ni Adriana.
Humigpit ang ngiti ni Victoria. “Napakagiliw naman. Well, Kael, inanyayahan ako ng lola mo para mag-tsaa. Gusto niyang suriin ko ang ilang mga bagong papel para sa pagpapalawak ng kumpanya dahil masyado kang naging abala nitong mga nakaraang araw. Magkikita tayo sa loob.” Sa huling sulyap kay Adriana, tumalikod siya at naglakad patungo sa pangunahing pasukan.
Nang hindi na niya sila naririnig, nagpakawala ng hininga si Adriana na hindi niya namalayan na tinitimpi pala niya. “Sino ba talaga siya?”
“Isang ambisyon,” tahimik na sabi ni Kael, ang kanyang kamay ay nasa baywang pa rin ni Adriana. “Noong una ay gustong-gusto ng lola ko na magpakasal kami para pagsamahin ang dalawang kumpanya. Gusto ni Victoria ang pangalang Montenegro, at hindi siya magiging masaya hangga’t hindi siya nakakahanap ng depekto sa ating kuwento. Mag-ingat ka sa kanya.”
Nang gabing iyon, naging pormal at pilit ang hapunan. Si Donya Aurora ay nakaupo sa dulo ng mesa, habang si Kael at Adriana sa isang tabi at si Victoria naman sa kabila. Sa buong pagkain, banayad na binabanggit ni Victoria ang mga nakaraang kaganapan, mga karaniwang kakilala, at mga biro sa loob ng mundo ng negosyo na walang paraan para malaman ni Adriana.
“Naaalala mo ba ang gala na iyon sa Singapore, Kael?” tanong ni Victoria, habang nakasandal pasulong. “Ang gabi kung saan kailangan nating kumbinsihin ang mga investor hanggang alas-tres ng umaga? Palagi mong sinasabi na iyon ang naging turning point para sa kumpanya.”
“Naaalala ko,” maikling sabi ni Kael, habang pinananatili ang kanyang pansin sa kanyang pinggan.
“Adriana, nakapunta ka na ba sa Singapore?” tanong ni Victoria, ang kanyang tono ay matamis pero matalas ang mga mata.
“Hindi pa po, wala pa po akong pagkakataon,” tapat na sagot ni Adriana.
“Oh, kailangan mong pumunta. Napakaganda roon. Bagaman, sa tingin ko ang isang may utak sa negosyo ay mas nakaka-appreciate nito nang kaunti pa,” kaswal na puna ni Victoria.
Tumikhim si Donya Aurora, ang tunog ay pumutol sa tensyon. “Ang utak sa negosyo ay kapaki-pakinabang, Victoria, ngunit ang isang tapat na puso ang nagpapanatili sa isang tahanan. Pinili ni Kael si Adriana sa isang rason.”
Matapos ang hapunan, naramdaman ni Adriana na nasasakal siya. Dumiretso siya sa balkonahe malapit sa library para makakuha ng sariwang hangin. Ang bigat ng araw ay nagsisimula nang maging matindi para sa kanya.
Pagkaraan ng ilang minuto, bumukas ang pinto ng balkonahe. Inasahan niyang si Victoria o ang lola ito, ngunit si Kael pala. May dala siyang isang maliit na baso ng tubig at iniabot ito sa kanya.
“Hindi mo kailangang hayaan na maapektuhan ka niya,” sabi ni Kael, habang nakatayo sa tabi niya at nakatingin sa mga hardin.
“Hindi lang naman siya,” bulong ni Adriana, habang humihigop ng tubig. “Ang katotohanan na kabilang siya sa mundo mo, Kael. Ako, hindi. Sa tuwing nagsasalita siya, ipinapaalala nito sa akin na isa lamang akong artista na nagpe-play ng isang bahagi na hindi ko naman alam ang mga linya.”
Matagal na natahimik si Kael. Pagkatapos, humarap siya para tignan siya. “Kabilang si Victoria sa mundo ng negosyo, oo. Pero hindi siya kabilang sa buhay ko. Ginagawa mo ang eksaktong kailangan kong gawin mo, Adriana. Ipinaglalayo mo sa akin ang mga lobo.”
Nakatayo kaming magkatabi sa balkonahe, ang malamig na simoy ng gabi ay humahaplos sa aming balat. Hindi ko alam kung bakit biglang parang mas mainit ang hangin sa pagitan namin ni Kael kahit na walang salita. Ininom ko ang tubig na ibinigay niya, sinusubukang pakalmahin ang kaba sa dibdib ko.
“Salamat,” bulong ko. “Hindi ko inasahan na susundan mo ako rito.”
Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay hindi na ganap na yelo. May bahagyang lambot na doon, parang unti-unting natutunaw ang matagal nang nagyeyelong puso niya. “Hindi ko rin inasahan na magiging ganito kahirap,” sabi niya nang mahina. “Akala ko madali lang—perang bayad para sa isang papel. Pero ikaw… ikaw ay hindi madaling balewalain, Adriana.”
Napaangat ang kilay ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Humakbang siya palapit, sobrang lapit na ramdam ko na ang init ng katawan niya. “Victoria ay parte ng nakaraan ko. Isang komplikasyon na gusto kong tapusin. Pero ikaw… ikaw ang unang babae na nakakita sa likod ng maskara ko nang hindi sinasadya.”
Bago pa ako makasagot, marahan niyang inabot ang kamay ko. Hindi ito ang hawak na para sa publiko. Ito ay mas mahigpit, mas mainit, parang may takot siyang baka mawala ako. “Huwag kang mag-alala. Hindi ko hahayaang saktan ka niya.”
Sa sandaling iyon, parang may kung anong sumabog sa loob ko. Galit pa rin ako sa kanya dahil sa kontrata, pero may parte sa akin na nagsisimulang maunawaan siya. Ang lalaking walang emosyon ay may sugat din pala.
Sumunod na araw ay puno ng tensyon. Si Donya Aurora ay nagmamadaling magplano ng isang maliit na family dinner para “ipakilala nang maayos” si Adriana sa ilang kamag-anak. Si Victoria naman ay parang asong laging handang kumagat.
Sa hapunan, nakaupo si Victoria sa tabi ni Kael, sadyang malapit. “Kael, na-miss ko ang mga late-night meetings natin,” sabi niya nang may matamis na ngiti, pero ang tingin ay para kay Adriana. “Sigurado akong si Adriana ay hindi sanay sa ganitong buhay. Mahirap ba, iha? Mula sari-sari store patungo sa mansyon?”
Nanginginig ang kamay ko sa ilalim ng mesa, pero bago pa ako makasagot, inabot ni Kael ang aking kamay at pinisil ito nang mahigpit. “Adriana ay mas matatag kaysa sa tingin mo, Victoria. Siya ang tanging babae na nakakaintindi sa akin nang hindi kailangan ng milyon-milyong salita.”
Napatahimik ang buong mesa. Kahit si Donya Aurora ay nakangiti nang may pag-apruba. Pagkatapos ng hapunan, hinila ako ni Kael patungo sa kanyang pribadong study room.
“Pasensya na sa kanya,” sabi niya habang isinasara ang pinto. “Gusto niyang sirain ang lahat.”
“Hindi lang siya ang problema, Kael,” sagot ko, ang boses ko ay puno ng emosyon. “Ito… tayo. Hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang pagpapanggap at saan nagsisimula ang totoo.”
Tinitigan niya ako nang matagal. Ang hangin sa pagitan namin ay biglang mabigat. Dahan-dahan siyang lumapit hanggang sa mapadikit ang aming mga katawan. “Adriana…”
Hindi na niya natapos ang sinasabi. Bigla niyang hinawakan ang aking mukha at hinalikan ako.
Mainit. Matagal. Parang lahat ng galit, sakit, at takot sa nakalipas na mga araw ay nawala sa isang iglap. Niyakap ko siya pabalik, ang mga kamay ko ay nakahawak sa kanyang suit. Sa unang pagkakataon, parang totoo ang lahat.
Nang maghiwalay ang aming mga labi, nanginginig ang hininga niya. “Hindi ito bahagi ng kontrata,” bulong niya.
“Alam ko,” sagot ko. “Pero gusto ko pa rin.”
Hindi na kami nag-usap nang matagal pagkatapos ng halik. Pareho kaming natakot sa biglang pagbabago. Pero nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Bumaba ako sa kusina para kumuha ng gatas, at doon ko siya nakita—nakaupo sa counter, walang suot kundi pajama pants, hawak ang isang baso ng whiskey.
“Adriana,” tawag niya nang makita ako.
Lumapit ako. Walang salita. Umupo ako sa tabi niya. Dahan-dahan niyang inilagay ang kamay niya sa aking hita, ang haplos ay banayad pero puno ng pangako.
“Hindi ko kayang pigilan ‘to,” sabi niya. “Mula noong unang araw, may parte sa akin na alam na kailangan kita. Hindi lang para sa imahe.”
Ako naman ang humalik sa kanya ngayon. Mas malalim. Mas mapangahas. Dinala niya ako patungo sa kanyang silid, at sa unang pagkakataon, hindi na kami estranghero. Ang gabi ay puno ng init, mga bulong, at mga haplos na unti-unting nagpapahid sa lamig ng kontrata.
Sa pagitan ng mga halik, bulong niya: “Isang taon? Mukhang kulang pa ‘yun.”
Ngumiti ako sa dilim. “Kaya natin ‘to, Kael. Hindi na lang kontrata ‘to. Ito na tayo.”
Kinabukasan, mas maganda ang umaga. Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan. Dumating ang balita na may plano si Victoria na ibunyag ang “pekeng kasal” sa board meeting. Si Donya Aurora naman ay nagsimulang magduda dahil sa mga kwento ni Victoria.
“Kailangan nating maging tapat sa lola mo,” sabi ko kay Kael habang naghahanda kaming pumunta sa opisina.
Tumango siya at hinawakan ang aking kamay. “Oo. At kailangan nating ipakita na hindi na ito pagpapanggap.”
Sa board meeting, harap-harapan nilabanan ni Kael si Victoria. “Ang kasal namin kay Adriana ay totoo. At hindi na ako papayag na gamitin niyo ito laban sa amin.”
Sa pagtatapos ng araw, habang nagmamaneho pauwi, sabi niya sa akin: “Salamat sa pagtitiis mo. Mahal na kita, Adriana. Hindi na ito kontrata.”
At sa wakas, sa ilalim ng bubong ng mansyon, niyakap ko siya nang mahigpit. Ang contract marriage na nagsimula sa sakit ay naging tunay na pag-ibig.
This is an original creative work by Salty Vixen. This story/article, including its characters, plot, and descriptive content, is protected by copyright law. Unauthorized copying, sharing, reposting, or reproduction in any format is strictly prohibited. This content may not be used for AI training, data scraping, machine learning, or any form of artificial intelligence development without explicit written permission from Salty Vixen Publishing LLC. Violators will be pursued to the fullest extent of the law.
